o şehirler ilk öpüşlerimizdi
 

 

Zamanın akıl almaz bir oyunuydun sen,
Geçmişi mi getirdin geleceği mi götürdün anlamadım.
Zamanın ve hayallerin artığıydım ben,
Yılların kasvetli tozuna bulanmıştım

 

Çekingen bir elekten geçmişi süzüyorduk,
Nice şehirler buluyorduk; onlar ilk öpüşlerimizdi !
Ve nice yağmurlu bakışların tozunu alıyorduk,
O şehirler güneşi hiç görmemişti.

 

O gece uyumadı İstanbul.
Dünyanın anasını çoktan satmıştık,
İçimiz dışımız birbirine dolaşmıştı,
Birer “kaybolmuştu buldum” sigarası yakmıştık.

 

Ellerinde oyuncak bir bebek gülüyordu,
Kaybolmuş ellerim yolunu ellerinde arıyordu.
Ve ürkek bir çocuk yayılmıştı gözlerime
Hiç acımadan tekilliğin boğazını sıkıyordu.

 

O gece uyumadı İstanbul.
Yaşlı bir adam oldu, kabak çekirdeği verdi bize,
Bir dost bakışı oldu dokunmadı şehirlerimize.
O gece gülüşün adı oldu İstanbul,
Kaybolan zamanı yakaladı, sundu ömrümüze...
 
 

özgün ulusoy
istanbul, eylül 2002