cenova’da bir kız
 

 

bedenim var yalnız bu kompartımanda
düşlerim Cenova’da kaldı.
içimden birisi indi garda,
ağladım,  bakmadı

 

bu bildik bir rüzgar değil aklımı savuran,
öyle olsa dağları seyre dalardım,
demiryolunun grisini duman duman
yolculuk tütünüme karardım.

 

dört dakikada iş bitirdiler;
yolculuğumdan düşlerimi çaldırdım.
garda bir kız türkümü mırıldandı,
indi tüm renkler, ben gride kaldım!

 

tüm dağlar gülüyor şimdi bana,
ve alay etmede tüm dost vagonlar.
oysa ben çırpındım Cenova’da,
tren ve kız, sanki suç ortağıydılar!
 
 

 

özgün ulusoy
istanbul, 04/09/2002